**************************************
**************************************


หนทางที่กำลังก้าวเดินอยู่มันช่างโหดร้าย และ ยากลำบาก

อุปสรรคมากมายทำให้เราหมดกำลังใจ ทำให้เราต้องร้องไห้ ทำให้เราล้มลง



หยุด..


ผมหยุดเดิน พร้อมกับมองไปยัง เหวลึกที่อยู่ตรงหน้า

เสียงนกเสียงกา มากมายที่คอยฉุดรั้งทำให้เราเสียสมาธิ

สายตาของนกกาไรซึ่งความจริงใจ สายตาที่คอยดูถูกและเหยียดหยาม



ผมครุ่นคิด

คิดแล้วคิดอีก สภาพแวดล้อม ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ผมต้องหันหลังกลับ



แต่..


เมื่อหันหลังกลับ ผมเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง



คนกลุ่มนึง..

ผมมองดูพวกกเค้า

สายตาพวกเค้าเต็มไปด้วยความหวัง


ผมล้มลง



พวกเค้าประคองผมลุกขึ้น พวกเค้าหยิบสิ่งๆนึงออกจากกระเป๋าของผม

"ความฝัน"

ผมลืมสิ่งๆนี้ไปแล้ว ความกดดัน ความกลัว สายตา และเสียงของนกกาทั้งหลาย

ทำให้ผมลืม ความฝันที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋า




พวกเค้าอุ้มมันขึ้นมามองมัน และเข้าใจมัน เหมือนที่ผมเข้าใจ

พวกเค้าร่วมกันสร้างสะพาน สร้างมันขึ้นมาด้วยสายใย และ มิตรภาพ


พวกเค้าสาน สะพานข้ามผ่านหุบเหวลึก ที่อยู่ตรงหน้า ด้วยความเป็นหนึ่งเดียวกัน ด้วยใจ


พวกเค้ามองผม และเอ่ยคำๆนึงด้วยความปิติยินดี



"ไปให้ถึงฝัน"